Η Ζωή είναι άσπρο και μαύρο...
...το θέμα είναι να μπορείς να διακρίνεις τα χρώματα και να τα ερμηνεύεις σωστά... Αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ από εδώ, μέσα από συλλογισμούς και εσωτερική αναζήτηση να μάθω να διακρίνω τα χρώματα της ζωής.
Μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες, όταν έχω ελεύθερο χρόνο είναι να "μαζεύω" διάφορες φωτογραφίες-εικόνες από το web. Εδώ λοιπόν είναι μερικές από τις αγαπημένες μου...Απολαύστε τις μαζί μου.
Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία εγγραφή. Και αυτό συμβαίνει γιατί δε μπορώ να εκφράσω τα όσα μου συμβαίνουν αυτό το καιρό με λόγια. Σκέψεις και συναισθήματα είναι ερμητικά κλειστά σε ένα κυκλώνα απογοήτευσης, πόνου και αναμνήσεων. Κάθε μέρα προσπαθώ όλο και περισσότερο να απαλύνω το πόνο της καρδιάς μου, να κάνω το μυαλό μου να ξεχαστεί...να ξεχάσει. Μα κάθε μέρα όλα γίνονται όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο επώδυνα.
Δε λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός? πως ο χρόνος τα παίρνει όλα μακριά και απαλύνει κάθε πόνο? Εγώ γιατί δε μπορώ να ξεχάσω? Γιατί δε μπορώ να σταματήσω αυτό το κενό που μόνημα νιώθω στο στήθος? Σε 14 μέρες θα έχουν περάσει 5 μήνες... Πόσο ακόμα θα πρέπει να περιμένω?
Αλλά θα μου πείς περνάει ποτέ ο έρωτας? Όσα χρόνια κι αν περάσουν...είναι εκεί.
Δεν υπάρχει μέρα που να μη περιμένω πως κάτι θα αλλάξει...δεν υπάρχει μέρα που να μη κοιτάω γύρω μου μήπως και δω κάποιο γνώριμο πρόσωπο...( "μπορεί να με δεις ξαφνικά μπροστά σου" μου έλεγε, και τον πίστευα).
Πριν λίγο καιρό μου έγινε η ερώτηση..." Που είναι η αγάπη?" και πάγωσα.
Που είναι η αγάπη? Είναι δυνατόν να με ρωτήσει κάτι τέτοιο? Έχω αποδείξει πως αγαπώ και τη δύναμη και το μέγεθος. Η σκέψη ότι μπορεί εκείνος να αναρωτιέται που έχει πάει η αγάπη μου είναι μια βαθιά μαχαιριά, μια βαθιά πληγή που ακόμα τρέχει και πονά. Η αγάπη μου είναι μέσα μου, είναι εκεί που πάντα βρισκόταν, και πιάνει όλο και περισσότερο χώρο κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Η αγάπη μου είναι σε κάθε σταγόνα βροχής, σε κάθε φύσημα του αέρα. Μια λέξη, μια συλλαβή, μια φράση μπορεί να ελευθερώσει όλη αυτή την αγάπη και καταπιέζω μέσα μου...ακόμα και τώρα. Δε ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά αυτό είναι και αυτό ήταν πάντα.
Προσπάθησα να το βγάλω από πάνω μου...έπεσα με τα μούτρα στη σχολή, στο τρέξιμο της καθημερινότητας, το άγχος των εξετάσεων και το αποτέλεσμα? Αρίστευσα στη πρόοδο και στην εξεταστική. Σε λίγους μήνες θα μπορώ να κορνιζάρω τον έπαινο...Αλλά τι να τον κάνω αυτό τον έπαινο? Δεν είναι η αγκαλιά του! Δεν είναι το φιλί του! Δεν είναι τα πειράγματά του ούτε τα πολύτιμα λόγια του! Είναι ένα χαρτί που θα με κοροϊδεύει συνέχεια πως " Εγώ είμαι εδώ αλλά εκείνος όχι! ".
Αποφάσισα πως όλο αυτό είναι πάνω από μένα. Αυτά τα συναισθήματα είναι πιο δυνατά. Δε μπορώ να τα πολεμήσω και το μόνο που θα μπορώ να κάνω είναι να εύχομαι πως κάποια στιγμή θα σταματήσουν να με πονάνε.
Η αγάπη είναι πολύτιμη, λένε, η αγάπη όλα τα νικά, τα άγρια κατευνάζει, όλα τα φτιάχνει ,όλα τα γλυκαίνει, όλα τα μπορεί, όλα τα αγγίζει....
Πώς γίνεται κάτι τόσο όμορφο να το διώχνεις? Να μη θες να το ζήσεις? Και αφού λες πως την αγάπη έχεις νιώσει πώς θες να την διώξεις μακριά? Πώς απαρνιέσαι τέτοιο δώρο? Πώς ζεις, αφού, με επιλογή σου την έχεις απομακρύνει από τη καρδιά σου? Πώς αναπνέεις? Πώς αρχίζεις τη μέρα σου όταν ξέρεις πως δε θα μιλήσεις με τον άνθρωπό σου? και πως θα πέσεις στο κρεβάτι ξέροντας πως ποτέ δε θα τον έχεις δίπλα σου στο διπλανό μαξιλάρι? πως δε θα μάθεις ποτέ πώς μοιάζει η ανάσα του όταν κοιμάται? δε θα μάθεις ποτέ πόσο ζεστό είναι το σώμα του? και αν στον ύπνο του ψιθυρίζει το όνομά σου...
Πώς κρατάς μακριά το χέρι σου από το τηλέφωνο για να ακούσεις έστω και λίγα δευτερόλεπτα τη φωνή του ανθρώπου που αγαπάς? Πως κρατιέσαι να μη πας στα μέρη που ξέρεις ότι παέι? Πώς κρατιέσαι να μη κάνεις τα πάντα για να τον έχεις κοντά σου? Εγώ με πολύ πόνο και κόπο....μόνο και μόνο γιατί κάποιος υποτίθεται πως το σκέφτηκε με τη καρδιά του και πήρε μια απόφαση...γιατί έκανε την επιλογή του μόνος του παίρνοντας το χρόνο του...γιατί κάποιος μίλησε με τη καρδιά του και κατάλαβε ότι αυτό του έλεγε, αυτό ήθελε.
Δε μου άφησε επιλογή παρά μόνο να σταματήσω να "κυνηγάω" ανέμους...ανέμους που διάλεξαν να μη φυσούν προς τα εμένα. Ανέμους που τόσο αγαπώ, ανέμους που τόσο εύχομαι να με έπερναν μαζί τους.
Και τι δε θα 'δινα για μια Νέα Αρχή...Όλοι μου λένε ότι δεν αξίζει. Όμως μόνο εγώ ξέρω πως η αγάπη αξίσει σε όλους. Γιατί όταν υπάρχει η αγάπη όλα τα άλλα δίπλα της φαίνονται μικρά. Γιατί η αγάπη μας κάνει να συνεχίζουμε τον αγώνα της επόμενης μέρας με περισσότερη όρεξη. Γιατί η αγάπη σου δίνει όλα όσα οι άλλοι σου παίρνουν. Γιατί όλη μας η ζωή στηρίζεται στην αγάπη, στον άνθρωπο που θα σου πει "Σ' αγαπώ" και θα το εννοεί, στον άνθρωπο που είναι δίπλα σου στα κακά και τα άσχημα γιατί στα άλλα, τα καλά είναι όλοι...
Γιατί σε μια ζωή που οι χαρές κρατούν στιγμές εγώ την αγάπη μου την κάνω αιώνες. Και μέχρι τέλους θα προσπαθώ να γεμίζω, τη δική μου και του ανθρώπου που αγαπώ, ζωή γεμάτη από καλές στιγμές.
Δεν είναι ωραίο να παρακαλάς για αγάπη, γιατί η αγάπη δίνεται δε ζητάς να στη δώσουν. Μπορείς να ζητήσεις αλλαγή σκέψης εφόσον υπάρχει αγάπη. Μπορείς να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία στην αγάπη. Μπορείς να αποφασίσεις πως δε σε βάλει τίποτα κάτω, τίποτα δε θα σε γονατίσει πια. Πως θα κάνεις μια καινούργια αρχή γιατί σου αξίζει. Μπορείς να πάρεις ακόμα την απόφαση να νικήσεις το σκοτάδι με το φως της καρδιάς σου. Ίσως δεν είναι ακόμα για τίποτα αργά...αρκεί να κάνεις το βήμα.
" I was made for lovin' you, baby
You were made for lovin' me
And I can't get enough of you baby
Can you get enough of me... "
Για τον ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ δεν υπάρχει ακατόρθωτη αγάπη.
Αυτός δεν αφήνει τη σιωπή, την αδιαφορία ή την άρνηση να τον τρομάξουν. Ξέρει πως πίσω από την παγωμένη μάσκα που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι υπάρχει μια καρδιά από φωτιά.
Γι αυτό ο Πολεμιστής ριψοκινδυνεύει περισσότερο από τους άλλους. Αναζητά αδιάκοπα την αγάπη κάποιου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να ακούει συχνά τη λέξη "όχι", να επιστρέφει στο σπίτι ηττημένος, να νιώθει πως έχουν απορρίψει το κορμί και την ψυχή του.
Ένας Πολεμιστής δεν επιτρέπει στον εαυτό του να τρομάξει όταν ακολουθεί αυτό που έχει ανάγκη. Χωρίς αγάπη, αυτός δεν είναι τίποτα.
Still waiting for the miracle...
Έτσι είναι...Γιατί αυτός που πραγματικά αγαπάει κάποιον ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΤΟΥ! Δεν αισθάνεται ολόκληρος και πάντα νιώθει ότι κάτι του λείπει! Δεν υπάρχει ΠΡΕΠΕΙ και ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ. Απλά δε μπορείς να κρατηθείς, δε μπορείς να σταματήσεις τον εαυτό σου γιατί ο πόνος είναι τόσο δυνατός όταν το κάνεις που δεν τον αντέχεις! Τρελαίνεσαι γιατί ονειρεύεσαι στιγμές που δε θα ζήσεις ποτέ και βυθίζεσαι στην απελπισία των συναισθημάτων σου και δε μπορείς να ξεφύγεις. Δε σε ευχαριστεί τίποτα και κανείς. Όλα σου φαίνονται χλιαρά χωρίς νόημα και αξία. Περπατάς στο δρόμο και οι αισθήσεις σου είναι τεντωμένες μήπως και εντοπίσεις τον άνθρωπο που θα κάνει τη καρδιά σου στιγμιαία να σταματήσει και μετά να συνεχίσει να πηδά μέσα στο στήθος σου σαν παλαβή. Λαχταράς να ζήσεις έστω μερικές στιγμές ακόμα δίπλα του. Προσπαθείς μάταια να βρεις στα μάτια των άλλων ανθρώπων αυτό που είχες ξεχωρίσει σε κείνον.
Έτσι είναι...Γιατί αυτός που πραγματικά αγαπάει κάποιον δε του δίνει τελεσίγραφα! Και δεν αφήνει και τον άλλο να του δώσει. Πολεμάει για να κρατήσει την αγάπη του. Αν βέβαια πραγματικά τον αγαπάει...Γιατί για μένα έτσι είναι η αγάπη...Αλλιώς δεν αγαπάς...Κοροϊδεύεις τον άλλο και περισσότερο τον εαυτό σου...
[...]
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ'ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ'ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ'ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ'ακούς
Είμ'εγώ,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,μ'ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ'ακούς
Πού μ'αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ'ακούς
Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ'τούς κατακλυσμούς
Στά νερά ένα ένα , μ'ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ'ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ'ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ'ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ'ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ'ακούς
Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς,μ'ακούς
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς
Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ'ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ'ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ'εγώ πού φωνάζω κι είμ'εγώ πού κλαίω,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς.
Για να σε εκδικηθώ
πετάω ενθύμια και δώρα
κι εσύ όπως και εγώ
θρύψαλα και σκουπίδια τώρα
τις ζωγραφιές σου σκίζω
τα πόστερ που αγαπούσες
και βάφω τις κουρτίνες
στο χρώμα που μισούσες
Τελικά ποτέ δε μπορεί να τα έχεις όλα...Δε πιστεύω τίποτα και κανένα πάνω σε αυτό το θέμα! Όλα είναι σενάρια ταινιών ή από αυτές τις ηλίθιες "ιστορίες αισιοδοξίας" που διατηρούνται στο χρόνο για να μη βρίσκουμε δεκάδες ανθρώπους κρεμασμένους από το πολυέλαιο του σπιτιού τους! Δε μπορείς να είσαι καλά στη δουλειά σου και στα αισθηματικά σου και το αντίθετο σε όλες τις δυνατές παραλλαγές!! Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι και να ξεκολλήσουμε! Μπορεί το τελευταίο καιρό να είχα απομακρύνει όλες τις αυστηρές και απόλυτες απαισιόδοξες απόψεις μου για τη ζωή αλλά καλά να πάθω γιατί έφαγα χαστούκια και επιτέλους επανήλθα δριμύτερη! Όπως φαίνεται, η τύχη των ανθρώπων δεν αλλάζει όσο και να προσπαθείς! Γεννήθηκες άτυχος και άτυχος θα πεθάνεις! Γεννήθηκες για να πολεμάς και θα πεθάνεις στις επάλξεις! Δε πρόκειται η ρουφιάνα η τύχη να σε αφήσει να ησυχάσεις και να πεις ότι κάτι, επιτέλους, πάει καλά!
Βέβαια εγώ αυτό θα έπρεπε να το ξέρω γιατί έχω καεί και ξανακαεί και ξανακαεί!!! Πώς ήταν δυνατό να αλλαξοπιστήσω! Ίσως να ήθελα να προκαλέσω τη τύχη μου και να τη πάω στα άκρα αλλά δε μου είπε κανείς ότι όταν την τεντώνεις πολύ μόλις την αφήσεις γυρνάει πίσω και σε σκοτώνει!! Ναι...δε το ξέρατε?? Ε λοιπόν μη κάνετε το κόπο να το δοκιμάσετε! Πονάει στο τέλος!!
Οπότε πάμε μια επανάληψη: " Όταν θέλεις κάτι πολύ δε γίνεται ΠΟΤΕ", " Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει να θες να πεθάνεις" και " Όταν φωνάζεις στο σύμπαν αυτό που θέλεις δυνατά αυτό γυρνάει και σου ρίχνει ένα φάσκελο ΝΑ, με το συμπάθιο" !!
Πέρα από αυτά, λοιπόν, τα φιλοσοφικά και τις κοσμοθεωρίες, έχω αρχίσει μαθήματα στη σχολή στο φούλ με εργαστήρια και θεωρία! Άρχισε δηλαδή το πρωινό ξύπνημα στις 7 και το στριμωξίδι στο μετρό μέχρι το Μοναστηράκι και όχι δε μου έχει επιτεθεί ακόμα κανένα πρεζάκι!! Το άσπρο της ιατρικής ποδιάς δε μου πάει καθόλου και με κάνει πιο χλωμή απ' ότι είμαι και η τσάντα μου είναι ασήκωτη!! Ααα σήμερα βρήκα και καφετέρια με 1ευρώ το φραπέ στο χέρι, μια χαρά!
Είμαι, λοιπόν, σε περίοδο αναπροσαρμογής στη ζωή μου σκεπτόμενη πως δεν έχω από κάπου να κρατηθώ και τίποτα να περιμένω να γιατρέψει τη καρδιά μου...Τίποτα να απαλύνει το πόνο που της προκάλεσα! Έχω βρει αυτόν που έχει το φάρμακο αλλά έχει το μαγαζί του κλειστό, ξέρω το φάρμακο αλλά δε μπορώ να το πάρω και ο φαρμακοποιός ξέρει τι χρειάζομαι αλλά αρνείται να διαβάσει τη συνταγή και να ανεβάσει τα ρολά για να μου το δώσει αν και προσφέρθηκα να τον βοηθήσω να τα ανεβάσουμε μαζί. Και δε νομίζω να με αφήσει ποτέ...Μια φορά ακόμα έχω ξανανιώσει αυτό το πόνο και για να πω την αλήθεια δε πίστευα ότι θα τον ξανανιώσω σε αυτή την ένταση. Έτσι λοιπόν πρέπει να αρχίσω να γλύφω τη πληγή για να σταματήσει να αιμορραγεί και να κρατήσω κλειστά τα μάτια μήπως και σταματήσουν να τρέχουν...Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ξέρεις που είναι το φάρμακο που θα σε κάνει να απαλλαγείς από τον πόνο και να μη μπορείς να το πάρεις...
Αυτάαααα!!! Είμαι η νέα απαισιόδοξη Γεωργία και μόλις τελείωσα!!!
 |
Sweet Julliet - Γεωργία
Αθήνα
Το προφίλ μου
Ένα κορίτσι με έντονες ανησυχίες και προβληματισμούς, που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό του και τους γύρω του καθώς και τα αναπάντεχα της ζωής...
Ποιος super ήρωας είστε;
eirhnh: egw pali to ekana to test kai mo0 vghke oti eimai h wonter women...
Δημήτρης Μητροπάνος - Ρόζα
katerina: xerete thn istoria tou tragoudiou h roza paidia?
ΚΑΠΝΙΣΜΑ και ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ *Νέες Έρευνες
$-miley: bravo sthn mama s ego kai oi goneis m pali kala dn kapnizoume...
"Χωρίς αγάπη, αυτός δεν είναι τίποτα..."
Κώστας : Κάποτε ήμουν τέτοιος πολεμιστής.
"Χωρίς αγάπη, αυτός δεν είναι τίποτα..."
Rose yellow: Πολλά πολλά πολλά πολλά σματςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς
Σοφά Λόγια!!
kostas: o xronos einai xrima ara ginaikes sto tetragwno=xronos * xrima i...
Πώς σε λένε στα...Κινέζικα??
ελινα: το ονομα μου στα κινεζικα ποιο ειναι
Πώς σε λένε στα...Κινέζικα??
xristina: oraio
ΚΑΠΝΙΣΜΑ και ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ *Νέες Έρευνες
kelly: sumfwnw apoluta me olus sas kai egw kapote to misusa to kapnisma...
Demi Lovato - Don't Forget
Julliet * Γεωργία: Σε ευχαριστώ πολύ Δημήτρη! Καλή Χρονιά και σε σένα με υγεία...
RSS: 
