Η Ζωή είναι άσπρο και μαύρο...
...το θέμα είναι να μπορείς να διακρίνεις τα χρώματα και να τα ερμηνεύεις σωστά... Αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ από εδώ, μέσα από συλλογισμούς και εσωτερική αναζήτηση να μάθω να διακρίνω τα χρώματα της ζωής.
Μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες, όταν έχω ελεύθερο χρόνο είναι να "μαζεύω" διάφορες φωτογραφίες-εικόνες από το web. Εδώ λοιπόν είναι μερικές από τις αγαπημένες μου...Απολαύστε τις μαζί μου.
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ'ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ'ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ'ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ'ακούς
Είμ'εγώ,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,μ'ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ'ακούς
Πού μ'αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ'ακούς
Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ'τούς κατακλυσμούς
Στά νερά ένα ένα , μ'ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ'ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ'ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ'ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ'ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ'ακούς
Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς,μ'ακούς
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς
Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ'ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ'ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ'εγώ πού φωνάζω κι είμ'εγώ πού κλαίω,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς.
Για να σε εκδικηθώ
πετάω ενθύμια και δώρα
κι εσύ όπως και εγώ
θρύψαλα και σκουπίδια τώρα
τις ζωγραφιές σου σκίζω
τα πόστερ που αγαπούσες
και βάφω τις κουρτίνες
στο χρώμα που μισούσες
Τελικά ποτέ δε μπορεί να τα έχεις όλα...Δε πιστεύω τίποτα και κανένα πάνω σε αυτό το θέμα! Όλα είναι σενάρια ταινιών ή από αυτές τις ηλίθιες "ιστορίες αισιοδοξίας" που διατηρούνται στο χρόνο για να μη βρίσκουμε δεκάδες ανθρώπους κρεμασμένους από το πολυέλαιο του σπιτιού τους! Δε μπορείς να είσαι καλά στη δουλειά σου και στα αισθηματικά σου και το αντίθετο σε όλες τις δυνατές παραλλαγές!! Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι και να ξεκολλήσουμε! Μπορεί το τελευταίο καιρό να είχα απομακρύνει όλες τις αυστηρές και απόλυτες απαισιόδοξες απόψεις μου για τη ζωή αλλά καλά να πάθω γιατί έφαγα χαστούκια και επιτέλους επανήλθα δριμύτερη! Όπως φαίνεται, η τύχη των ανθρώπων δεν αλλάζει όσο και να προσπαθείς! Γεννήθηκες άτυχος και άτυχος θα πεθάνεις! Γεννήθηκες για να πολεμάς και θα πεθάνεις στις επάλξεις! Δε πρόκειται η ρουφιάνα η τύχη να σε αφήσει να ησυχάσεις και να πεις ότι κάτι, επιτέλους, πάει καλά!
Βέβαια εγώ αυτό θα έπρεπε να το ξέρω γιατί έχω καεί και ξανακαεί και ξανακαεί!!! Πώς ήταν δυνατό να αλλαξοπιστήσω! Ίσως να ήθελα να προκαλέσω τη τύχη μου και να τη πάω στα άκρα αλλά δε μου είπε κανείς ότι όταν την τεντώνεις πολύ μόλις την αφήσεις γυρνάει πίσω και σε σκοτώνει!! Ναι...δε το ξέρατε?? Ε λοιπόν μη κάνετε το κόπο να το δοκιμάσετε! Πονάει στο τέλος!!
Οπότε πάμε μια επανάληψη: " Όταν θέλεις κάτι πολύ δε γίνεται ΠΟΤΕ", " Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει να θες να πεθάνεις" και " Όταν φωνάζεις στο σύμπαν αυτό που θέλεις δυνατά αυτό γυρνάει και σου ρίχνει ένα φάσκελο ΝΑ, με το συμπάθιο" !!
Πέρα από αυτά, λοιπόν, τα φιλοσοφικά και τις κοσμοθεωρίες, έχω αρχίσει μαθήματα στη σχολή στο φούλ με εργαστήρια και θεωρία! Άρχισε δηλαδή το πρωινό ξύπνημα στις 7 και το στριμωξίδι στο μετρό μέχρι το Μοναστηράκι και όχι δε μου έχει επιτεθεί ακόμα κανένα πρεζάκι!! Το άσπρο της ιατρικής ποδιάς δε μου πάει καθόλου και με κάνει πιο χλωμή απ' ότι είμαι και η τσάντα μου είναι ασήκωτη!! Ααα σήμερα βρήκα και καφετέρια με 1ευρώ το φραπέ στο χέρι, μια χαρά!
Είμαι, λοιπόν, σε περίοδο αναπροσαρμογής στη ζωή μου σκεπτόμενη πως δεν έχω από κάπου να κρατηθώ και τίποτα να περιμένω να γιατρέψει τη καρδιά μου...Τίποτα να απαλύνει το πόνο που της προκάλεσα! Έχω βρει αυτόν που έχει το φάρμακο αλλά έχει το μαγαζί του κλειστό, ξέρω το φάρμακο αλλά δε μπορώ να το πάρω και ο φαρμακοποιός ξέρει τι χρειάζομαι αλλά αρνείται να διαβάσει τη συνταγή και να ανεβάσει τα ρολά για να μου το δώσει αν και προσφέρθηκα να τον βοηθήσω να τα ανεβάσουμε μαζί. Και δε νομίζω να με αφήσει ποτέ...Μια φορά ακόμα έχω ξανανιώσει αυτό το πόνο και για να πω την αλήθεια δε πίστευα ότι θα τον ξανανιώσω σε αυτή την ένταση. Έτσι λοιπόν πρέπει να αρχίσω να γλύφω τη πληγή για να σταματήσει να αιμορραγεί και να κρατήσω κλειστά τα μάτια μήπως και σταματήσουν να τρέχουν...Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ξέρεις που είναι το φάρμακο που θα σε κάνει να απαλλαγείς από τον πόνο και να μη μπορείς να το πάρεις...
Αυτάαααα!!! Είμαι η νέα απαισιόδοξη Γεωργία και μόλις τελείωσα!!!
Εσύ μου έμαθες αυτό το τραγούδι, θυμάσαι? Και τώρα συνειδητοποιώ πως αυτό το στίχος είναι σαν να τον έχει γράψει η ψυχή μου! Είναι όλα όσα αισθάνεται αυτή τη στιγμή η ψυχή μου. Είναι το τραγούδι μας...θυμάσαι? Είναι το adagio που μας ενώνει...
I don't know where to find you
I don't know how to reach you
I hear your voice in the wind
I feel you under my skin
Within my heart and my soul
I wait for you
All of these nights without you
All of my dreams surround you
I see and I touch your face
I fall into your embrace
When the time is right I know
You'll be in my arms
I close my eyes and I find a way
No need for me to pray
I've walked so far
I've fought so hard
Nothing more to explain
I know all that remains
Is a piano that plays
If you know where to find me
If you know how to reach me
Before this light fades away
Before I run out of faith
Be the only man to say
That you'll hear my heart
That you'll give your life
Forever you'll stay
Don't let this light fade away
Don't let me run out of faith
Be the only man to say
That you believe, make me believe
You won't let go
Η ζωή μας είναι ένα καράβι που αρμενίζει σε μια απέραντη θάλασσα. Το καράβι αυτό πότε αράζει σε κάποιο (γνωστό ή άγνωστο) λιμάνι και άλλοτε αφήνεται στην ορμή της θάλασσας και ταξιδεύει. Είτε συναντά φουρτούνες και χτυπιέται είτε συναντά ήρεμα και αρμονικά νερά και αρμενίζει. Πάνω σε αυτό το καράβι βάζεις τους ανθρώπους της ζωής σου. Αυτούς που είναι σημαντικοί για σένα. Που χωρίς αυτούς δε μπορείς να ζήσεις γιατί, τους αγαπάς τόσο πολύ που χάνεις τον εαυτό σου αν δεν τους έχεις κοντά σου. Αυτοί οι άνθρωποι κάθονται στη κουπαστή του καραβιού και σου χαμογελάνε. Σου γελούν και σου ανοίγουν την αγκαλιά τους όποτε εσύ τη χρειαστείς, χωρίς όρους, χωρίς να περιμένουν κάτι από σένα για αντίκρισμα της αγάπης που απλόχερα σου δίνουν. Κάνεις δε μπορεί να σε υποχρεώσει να επιβιβάσεις ανθρώπους που δε θες. Το ίδιο το καράβι το απαγορεύει. Μόνο αυτοί που είναι στη κουπαστή έχουν χώρο εκεί...και τους βάζεις εσύ. "Τα μάτια κλείστε γλυκά ακουμπήστε στην κουπαστή, το χρόνο αφήστε καινούργια ψέματα να φανταστεί... και τι μας νοιάζει πια αφού η νύχτα πήρε τα κουπιά, τα μάτια κλείστε και δώστε στ' όνειρο, τρελά φιλιά... "
Εσύ ποιος θες να είναι στη δική σου κουπαστή; Να βρίσκεται εκεί και να είναι δίπλα σου όποτε τον χρειαστείς; Όταν κλείνεις τα μάτια σου ποιός είναι ο πρώτος άνθρωπος που βλέπεις; Όταν κοιμάσαι τα βράδια ποιός έρχεται στα όνειρά σου και ποιανού το όνομα ακούς ξαφνικά στο δρόμο και γυρίζεις; Όταν διαβάζεις ένα βιβλίο που μιλά για αγάπη ποιός/α είναι ο πρωταγωνιστής/τρια; Όταν όλα σου πάνε στραβά σε ποιανού την αγκαλιά θες να κλειστείς και να μη βγεις ποτέ;
Αν ξέρεις όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις τότε αυτό το άτομο είναι που πρέπει να βρίσκεται στη κουπαστή του δικού σου καραβιού. Και δε πρέπει να τον κρατάς μακριά σου γιατί αν αυτό το άτομο σου φύγει τότε χάνεις την ευκαιρία στην ευτυχία. Και τι είναι ο άνθρωπος χωρίς ευτυχία; χωρίς αγάπη; Είναι μισός. Είναι μόνος και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το συναίσθημα της μοναξιάς. Αυτό το κενό που νιώθεις στη καρδιά, αυτό το σκοτεινό φτερούγισμα που νιώθεις στο στομάχι, αυτό το συναίσθημα που όσο κι αν περνά ο καιρός, ποτέ δεν είναι αρκετός για να γιατρευτεί η καρδιά και η ψυχή σου. Είναι σαν το θάνατο. Ένας δικός σου άνθρωπος πεθαίνει. Η απώλεια ποτέ δε παύει να υπάρχει όσο κι αν περνάει ο καιρός. Πάντα θα είναι ο άνθρωπος που έχασες. Αυτό δε ξεχνιέται ποτέ όσα υποκατάστατα κι αν βρεις. Η ζωή είναι μικρή για να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο περισσότερο από την αγάπη. Και είσαι πολύ ανόητος αν νομίζεις και πράττεις το αντίθετο.
****
Τα μάτια κλείστε
γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή.
Το χρόνο αφήστε
καινούρια ψέματα
να φανταστεί.
Είναι μια νύχτα
μια τρελή βραδιά
που λάμπουν τ' άστρα
λάμπει κι η καρδιά
και κάπου απέναντι
είναι το νησί
που 'χει κοράλλια
κι η αμμουδιά χρυσή
κι αυτό τ' αγέρι πως
και φέρνει σήμερα
μια τέτοια χιμαίρα
ξανά στο φως.
Τα μάτια κλείστε
γλυκά ακουμπήστε στην
κουπαστή.
Το χρόνο αφήστε
καινούρια ψέματα
να φανταστεί
και τι μας νοιάζει πια
αφού η νύχτα πήρε τα κουπιά
τα μάτια κλείστε
και δώστε στ' όνειρο,
τρελά φιλιά.
Γεια σας...Δεν έχω πολλά να πω...Προσπάθησα κάμποσες φορές να κάνω μια εγγραφή...βασικά άρχισα δυο (με το ίδιο θέμα η δεύτερη ως αντικαταστάτρια της πρώτης) αλλά δε μπορώ να τις τελειώσω anyway δε θέλω να τις δημοσιεύσω. Είναι γραμμένες μισές ούτε καν διορθωμένες και πιθανότατα θα μείνουν στα πρακτικά! Και να φανταστείς όταν δεν είμαι καλά οι εγγραφές μου βγαίνουν πιο εύκολα! Δε ξέρω αν είναι καλό ή κακό ότι τώρα ούτε αυτό δε μπορώ να κάνω! Αρκεστείτε σε ένα τραγουδάκι που είτε σας αρέσει είτε όχι αυτό επιλέγω και δε μπορείτε να κάνετε τίποτα για να το αλλάξετε! Έχω καιρό να νιώσω τόσο..."κενή"...πολύ καιρό για την ακρίβεια! Νομίζω ότι έχω ψυχοπλακώσει όλο το κόσμο που με κάνει παρέα, ακόμα και η μαμά μου νομίζω ότι θα μου φέρει καμία κατσαρόλα στο κεφάλι όπου να 'ναι ! Sorry το ξέρω δεν είμαι καλή παρέα ! Γι αυτό αν δε με αντέχετε όταν με δείτε αλλάξτε πεζοδρόμιο!! Δε θα παρεξηγηθώ!
Ααα και μη ξεχάσω...
...But you can still save me and come back to me because you mean everything to me...more than you can imagine...
 |
Sweet Julliet - Γεωργία
Αθήνα
Το προφίλ μου
Ένα κορίτσι με έντονες ανησυχίες και προβληματισμούς, που προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό του και τους γύρω του καθώς και τα αναπάντεχα της ζωής...
Πώς σε λένε στα...Κινέζικα??
Julliet * Γεωργία: Έλεος παιδιά κάντε αντιγραφή και επικόλληση το link σε νεα...
Πώς σε λένε στα...Κινέζικα??
ΝΙΚΟ: ΈΧΩ ΔΙΚΑΙΟΜΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΤΟ ΌΝΟΜΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΚΙΝΈΖΙΚΑ
Πώς σε λένε στα...Κινέζικα??
νίκος: wooooow!
Πώς σε λένε στα...Κινέζικα??
νίκος: τα κινέζικα ειναι τέλεια!
Πώς σε λένε στα...Κινέζικα??
νταϊάνα: θα ήθελα να να μάθω το όνομά μου στα κινέζικα.
Πώς σε λένε στα...Κινέζικα??
κωνσταντίνα: νομίζω οτι τα κινέζικα είναι μια πολύ ωραία γλώσσα και θα ήθελα...
Τι συνέβαινε όταν γεννήθηκα;
lina: xaxaxaxa wraio
Σοφά Λόγια!!
μαρακι: ..το να διδασκεις σε μια ταξη ειναι τεχνη.
Κουπαστή
alexmil: H ζωή είναι ένα πλοίο που έχουμε πάνω τα αγαπημένα μας πρόσωπα...
Κουπαστή
ΦΩΤΕΙΝΗ : [Και τι είναι ο άνθρωπος χωρίς ευτυχία; χωρίς αγάπη; Είναι μισός....
RSS: 
